De dagen schieten werkelijk voorbij. We zitten op dit moment op 2850 meter hoogte in Quito en kennelijk zijn er mensen die hier snel last van kunnen krijgen. Wij voelen ons gelukkig nog okee en kunnen weer een stuk schrijven over hoe ons eerste verblijf in Ecuador was...

Aangekomen in Tumbes kregen we natuurlijk weer van die idioten tegenover ons die ons weer van alles wijs wilde maken. Nee, de grens bij Ecuador zou niet veilig zijn en voor een schamele $50 wilden zijn ons wel brengen... Ja dikke doei natuurlijk. Ken dat gespuis! Wij wilden naar onze busverblijf dat in onze Lonely Planet beschreven stond, CIFA genaamd. Zij waren inderdaad een stuk goedkoper en brachten ons met een lokale bus naar Guayaquil voor $5 zonder een enkel probleem bij de grens. Een prima rit van 5 uur waar het mooie pittoresque Ecuador al snel duidelijk werd. Aangekomen in Guayaquil wilden we snel naar onze eindbestemming Puerto Lopéz, vanwaar we een bezoek zouden kunnen brengen aan Isla de la Plata, de vervanger van de Galapagos... Na een reis van 24 uur kwamen we dan eindelijk aan op onze bestemming Soll Inn in Puerto Lopéz. We voelden meteen een oase van rust over ons heen komen, want het was lekker rustig en een prima setting voor een paar relaxte dagen.

Eenmaal in bed dachten we daar even heel anders over. Naast onze kamer was kennelijk het huis van een histige haan die zijn snavel niet kon houden tot de zon opging. Hij begon rustig met kakelen om 1 uur s´nachts. Dat kan toch niet!! Tot slot van ramp werd er een koor geopend van blaffende honden, mauwende katten en arrogante hanen. We waren moe dus we zijn uiteindelijk (lekker) in slaap gevallen. De volgende dag zijn we eerst maar eens even op een terasje gaan zitten om even bij te komen van de lange reis van gisteren. Om een uur of 1 in de middag zagen we al weer twee bezakte gringo´s (de naam voor toeristen hier) aankomen waarmee we tot ´s nachts 2 uur aan het bier hebben gezeten. Tijdens dat bierdrinken viel ons wel op dat het eten wat we hier kregen, bij Carmita´s, uitzonderlijk goed te eten was en ons restaurantje voor de komende dagen zou al vast staan...Een bak vol met overheelijke scampi´s voor een zacht prijsje van $4. Daarnaast hebben we een gezellige Ier (Ciarón) en spontane Engelse meid (Susan) leren kennen, waar het meteen mee klikte. De volgende dag wilden we naar Isla de la Plata, maar aangezien het walvisseizoen nog niet geopend was, was het niet zo verstandig. Wij zijn daarom naar een alternatief gegaan, wat ook niet mis was. Het eiland Salango was mooi, veel pelikanen en Blue footed Boobies (een soort meeuw met blauwe vliezen). We hebben daar een leuke dag gehad en zijn s´avonds weer beland in het restaurant Carmita, waar we ons tegoed hebben gedaan een overheerlijk eten. Het eten is inderdaad voor ons belangrijk en gelukkig kwamen we goed aan ons trekken in Puerto Lopéz. Van vele andere reizigers hoor je zoveel verhalen dat je gewoon weet dat je een enorme leuke tijd tegemoet zal gaan. De meeste reizigers die we hier tegenkomen zijn ook al ettelijke maanden onderweg en hebben natuurijk de beste verhalen voor ons klaar liggen. De Lonely Planet biedt dan ook een leuke ondersteuning voor de verhalen van reizigers.

De volgende dag hebben we heerlijk kunnen genieten van een stranddagje in het natuurpark Machalilla waar de snorkelbril van Anneke goede zaken heeft gedaan. Ik heb zelfs dat Engelse meisje nog zwemles kunnen geven. Bedankt pa voor jouw instructies, ik kon het goed gebruiken.

De laatste dag was alweer in het zicht. We moesten ons leuke plekje in Puerto Lopéz weer verlaten voor Quito, vanwaar ik dit verhaal schrijf.

Het land Ecuador is tot dit moment nog geweldig. Spaans is echter wel een vereiste. Wellicht had ik toch nog wat meer moeten doen om beter Spaans te kunnen, maar de LOI cursus van Gerda heeft wel een basis gegeven, waarmee ik mezelf al een beetje kan redden. Maar wat wil je na twee weken. Ik denk dat we over een maand de taal wel aardig onder de knie zullen hebben. De mensen om ons heen zijn ook allemaal geweldig. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en ervaringen en wil deze maar al te graag met ons delen. We reizen nu nog even mee met de Ier en de Engelse. Vanavond gaan we maar eens een pilske pakken in de New Town of Quito. Morgen is ons plan om naar de gevangenis te gaan hier in Quito waar honderderen toeristen (gringo´s) zijn opgepakt wegens drugsgebruik. Kennelijk komt het toch vaak voor hier in Zuid Amerika. Er is altijd wel iemand die iets van wiet bij zich heeft, echter ruikt het toch heel anders dan de Hollandse Wiet. Volgens mij zij ze gewoon genaaid met gedroogd gras, maar ja, daar zijn het ook toeristen voor natuurlijk. Je gaat alsnog de bak in voor een aantal jaren.

We zullen jullie natuurlijk op de hoogte houden van onze ervaringen. Telefonisch zijn we even niet bereikbaar. Meer foto´s kunnen jullie hier zien: foto´s Puerto Lopéz

De groeten uit Quito (2850 meter)

Niels