Goedemiddag iedereen,

Helaas nog geen foto´s want snelle internetcafé´s bestaan hier in Baños niet. Wij zijn dus gearriveerd in Baños, een plaatsje zo tussen de bergen op 1900 meter hoogte (volgens mijn hoogtemeter natuurlijk). We zitten hier al weer drie dagen, maar we zullen jullie eerst eens even op de hoogte houden van de dagen in de hoofdstad Quito.

Nu wel foto´s. Klik gauw hier

Met pijn in ons hart verlieten we Puerto Lopéz, een prachtig kustplaatsje, dat vooral bekend stond om haar mooie flora en fauna, echter ging onze voorkeur uit naar het uitstekende eten. Maar dat weten jullie waarschijnlijk al.

Quito is de hoofdstad van Ecuador en heeft zo´n 1,5 miljoen inwoners. Het gekke was toen we de stad inreden dat er niet veel voorsteden waren waar het vies was. Het ligt midden in de bergen op 2850 meter hoogte en is uitgestrekt over tal van kilometers. We kwamen aan in een guesthouse dat gezellig is voor Backpackers, dit wil zeggen, er wordt eigenlijk alleen maar gedronken tot laat in de nacht. We waren nog steeds met Sue en Ciarón, waarmee we in Puerto Lopéz een dolle tijd gehad hebben. Er is een hoogteverschil in Quito van zo´n 3000 meter met de kust, dus kennelijk word je daar ziek van. Er werd ons vooral afgeraden om te drinken, alcohol dus, echter hebben we daarin verzuimd. We hebben het niet zo erg gemaakt als onze Ier, die om 5 uur de kamer in kwam en geen woord meer kon uitbrengen, behalve ´I love you Sue´, echter was er geen sprake van liefde de volgende dag. Na een kussengevecht waar we geen zin in hadden, hebben we hem tactisch zijn hoofd laten stoten tegen een kist, waarna hij dacht dat zijn hoofdpijn aan de alcohol lag. Iedereen dus tevreden en we konden nog een paar minuten slapen. Om 7.30 uur werden we namelijk al opgehaald in onze bus om wat toeristische attracties te gaan bekijken rondom Quito.

Met een man of 6 in een busje werden we naar een Animalmarket gebracht, waar koeien en varkens aan een touwtje werden uitgelaten en/of verpatst. Vervolgens een vulkaan bezocht hier, of in ieder geval de krater. We besloten onze dag in Otavelo, dat is een mooie markt met allerlei rotzooi. Iedereen raadde mij toch maar aan om een Panana-Hat te kopen, want die zijn kennelijk heel prijzig in Nederland. Nu heb ik er één en ik ben er blij mee...

De tweede dag weer een activiteit, namelijk Mitad del Mundo (evenaar)en een natuurpark bij Mindo waar je heerlijk kunt hiken en naar watervallen kan staren. Er zou zelfs ook een mogelijkheid zijn om van 4 meter een waterval te abseilen en/of van 10 meter te springen.. Ja daaag... De dag zou besloten worden met een tubeslide van de rivier, van die banden voor toeristen, je kent ze wel...

Aldus, wij eerst een tijdje wandelen, met nog wat alcohol in ons bloed van de dag ervoor (klote hostel) en wij waren idd al weer moe na 15 minuten. Wij zijn zo getraind, niet! Na een wandeltocht van zo´n 2 uur kwamen we dan aan bij de mooie waterval. Hij was toch wel erg steil en ik dacht nog, ik ga hier niet vanaf. Tot mijn verbazing ging de oudste van de groep, (64 jaar en 364 dagen) vrolijk van de rotsen abseilen om vervolgens van 4 meter naar beneden te springen in het kolkende water... Ik dacht godverdomme, hij is 64 jaar, bijna 65, en ik sta hier met knikkende knieën. Ik ben een man, ik doe het ook. Dus met angst in mijn poten ook naar het punt vanwaar we konden abseilen (zonder harnas natuurlijk) en ik ook met trots de rotsen bedwongen en heerlijk in het water gesprongen. Een kick natuurlijk en ik had het maar gedaan!!

Eenmaal bovenaan gekomen zag ik de ouwe weer in zijn zwembroek staan op een soort plank 10 meter boven datzelfde woeste water. Alleen het beeld van hem daarop deed mijn knieen weer knikken. En ja hoor na 5 minuten meditatie op die plank springt die ouwe gek gewoon... De jonkies keken elkaar aan met ontzag voor deze man. Na hem moest zijn zoon er natuurlijk ook aan geloven en enkele anderen waagden zijn jump. Ik dacht ik ga eens kijken hoe hoog dat precies is, 10 meter, dus ik schuifelde naar de rand van de cliff en keek zo naar beneden. Nee, echt niet voor mij... Vervolgens zag ik dat mijn lieve Anneke haar camara wegens hoogtevrees aan deze ouwe gek gaf, die al weer boven was en die stond klaar met mijn camara om van mij een foto te maken terwijl ik zou springen. Maar ik wilde helemaal niet springen, hartstikke hoog man!!!

Aldus, er kwam een meisje achter mij aan, die ook de sprong wilde wagen, dus ik wilde haar meteen voorlaten, maar dat was niet nodig. Ik mocht eerst. En ik wilde eigenlijk niet eens... Ik keek naar beneden, dacht niet na en nam de sprong in het diepe!! De reis naar beneden duurde redelijk kort, maar de klap op het water duurde een eeuwigheid. Ik snakte naar adem en voelde een pijn in mijn rug. Daarna dacht ik ook weer, ik ben ook een sukkel ook eigenlijk. Had het ook niet hoeven doen... Toen ik eenmaal weer boven stond, stond Anneke met een blij gezicht me weer op te wachten, want ik was toch weer boven. De pijn echter in mijn rug was klote en ik moest nog 2 uur terug wandelen.

Gelukkig viel de pijn in mijn rug achteraf nog wel een beetje mee. Ik kan prima lopen en motorrijden, echter liggen gaat mij minder af en dat vind ik nou juist zo leuk... Gisteren hier in Baños trouwens een spirituele massage gehad en ik moest snel mijn lichaam sterken en beter communiceren met mijn lichaam... Dat even tussen door. Het tuben heb ik nog maar even overgeslagen, dus daar kan ik ook weinig over zeggen. Volgens mij vond iedereen het leuk. Ik heb dan ook voor 4 mensen foto´s gemaakt.... Dus

De dag erna toch maar weer even rust genomen om mijn rug een beetje rust te geven. We konden meteen weer even het verhaal van Puerto Lopéz afschrijven in een internetcafé. De dag erna toch maar weer besloten om actief te worden dus zijn we we van de hoogste actieve vulkaan (6100 m), de Cotapaxi, af gaan mountainbiken. Ikke maar hopen dat dat natuurlijk wel weer goed zou gaan met mijn rug. Wonder boven wonder had ik die dag geen echte last van mijn rug. Toen ik later in mijn bed lag weer wel natuurlijk. Het was een prachtige ervaring in een prachtige omgeving...

Woensdag, de dag erna, was weer een hele speciale dag. We zouden iemand gaan opzoeken die in de gevangenis in Quito zat wegens drugssmokkel. Het was een Nederlander en die kon vast wel wat gezelschap gebruiken. We kochten een paar pakken peuken, een paar zakken snoep en Anneke moest haar boek even uitlezen zodat we dat ook konden weggeven (thanks Stel..). Aangekomen in deze gevangenis heerste er een hele vreemde eigenaardige sfeer, op zijn allerminst gezellig te noemen. Toen we onze man begroetten in zijn cel, waar we zelf maar heen moesten lopen, terwijl alle criminelen ook gewoon langs ons liepen, werden we warm onthaald. Hij zat met een man of 3 in een zolderkamer, de grote van een eerstejaars klote kamer, zeg 2 bij 2,5 meter. Wel had hij een TV op zijn kamer. Zijn kamer was dan ook een van de beste van de gevangenis, maar voor geld is natuurlijk alles te koop. Deze man zat al 4 jaar en hoopte over een week of 2 vrij te komen. Hij vertelde ons verhalen van gebeurtenissen in de gevangenis, die ik liever niet allemaal hier op internet ga zetten, maar we schrokken er erg van. We mochten erg lang blijven plakken, want hij had toch niet veel anders te doen natuurlijk. We hebben een korte rondleiding gekregen, maar ik denk dat we maar voor 10% een indruk hebben kunnen krijgen van hoe het er zonder bezoekuren er aan toe gaat. Wat wel grappig was dat alle buitenlanders in de gevangenis een eigen bedrijfje zijn gestart. De een verkoopt lotto kaarten, de ander verkoopt eten en drinken, weer een ander had zijn eigen restaurantje en een aantal Chinezen stonden weer te wokken... Deze goederen werden allemaal door anderen van buiten aangeschaft en naar binnen gebracht. Het was een hele indrukwekkende ervaring en ik hoop dat niemand zo stom is om zich daar voor minimaal 4 jaar vast te laten zetten...

De dag erna hebben we onze spullen weer gepakt en zijn we richting Baños gegaan vanwaar we nu dit verhaal tikken. Later daarover weer meer natuurlijk...

Groeten,

Niels