Beste lezers,
Jullie zijn zeker benieuwd naar hoe Cavia smaakt? Nou wij hebben het ondervonden en er zit maar weinig vlees aan zo'n beest. Ik zal even bij het begin beginnen...
In Cuenca waren we op zoek naar een plek waar we lekker konden gaan vissen in het natuurpark. Dat leek ons wel wat zo heerlijk in alle rust een hengel uitgooien en s' avonds met een biertje het lekkere visje versmikkelen... Helaas, 't was hondeweer en een vistrip boeken lukte ook al niet. Anneke was degene die haar oog op een flyer liet vallen van een of ander natuurproject in een local village near Cuenca, Principal genaamd. Hier zouden ze allerlei tours organiseren. Dit project was gestuurd door de overheid. Wij natuurlijk meteen ons alarm aan... Dit leek ons ook wel wat... Even een stukje echte natuur en veel lokale bevolking. Goed bus hoppen maar... De bussen werden echter steeds slechter. Het laatste uur was een trip met deze bus, langs ravijnen, waar alle stoelen los zaten, kuikens en kippen werden meevervoerd en twee toeristen, Anneke en ik.
Aangekomen in het dorpje, bleek ons hostal gesloten en de vrouw die het runt komt pas morgen middag weer terug...En er waren helemaal geen tours... Eigenlijk was het een overheids idee dat nooit echt gestalte gekregen heeft. Beetje jammer, want het leende zich er uitstekend voor.. Algoed, we leerde al snel dat we wel een forel konden vangen en dat we ook CUY konden eten... Dus snel werden ons wensen toch al vervuld...
Meteen werden we met de dochter van een vrouwtje op pad gestuurd omdat ik zo graag wilde vissen... Dus na een flinke wandeling van 15 minuten kwamen we aan bij een forellenkwekerij waar ik even een lijntje mocht uitgooien. Hingen er binnen notime 4 forellen aan de haak... Fantastisch toch... Meenemen en het restaurant zou ze voor ons gaan bereiden... Restaurant? " Nee hoor, dat hebben we hier niet. We hebben wel iemand die het voor jullie kan klaarmaken. Ze woont daar boven op die heuvel." Dan zal dat wel het door de overheid aangewezen restaurant zijn. Algoed, wij snel naar boven want we hadden honger. We hebben signora meegeholpen met onze vissen klaarmaken. Ik heb ook nog even de handen uit de mouwen kunnen steken. Ik moet toch leren vis schoon te maken, want we zullen hier nog wel vaker tegenaan lopen... Algoed na een heerlijke maaltijd was het alweer bijna tijd om te gaan slapen. Het moet al zeker 22:50 uur geweest zijn. Tis heel gek, maar om de een of andere reden liggen we er bijna elke avond vroeg in... Hmm.
De volgende dag zou ook in het teken staan van cullinaire hoogstandjes. Een typische specialiteit van deze regio is natuurlijk de CUY. vrij vertaald = Cavia. Nu weten misschien niet alle mensen dit, maar ik ben de trotse eigenaar geweest van Kruimel (een tweedehands Cavia die met veel plezier bij ons gewoond heeft). Nooit, maar dan ook nooit heb ik de gedachte gehad om mijn Kruimel op te eten, nooit... en daar liepen ze dan in een kooitje... Kruimels
Maar je bent op wereldreis en je moet je grenzen verleggen, dus het werd tijd om principes overboord te gooien en Cavia te proberen. Morgen zouden we terug komen om 11 uur in de OCHTEND om de Cuy te gaan voorbereiden. Zo vroeg. Wie heeft er nu tussen de lunch zin in een Cavia en waarschijnlijk ook nog met een berg friet, aardappels, pommes, rijst, eieren. Waar je maar zin in hebt. Naar de mentale voorbereiding was het dan toch zover. Geen nachtmerries gehad, maar s' ochtens zaten we daar dan naar het hok te kijken, waar ze allemaal vrolijk rond liepen te piepen. De volgende fotoreportage bevat schokkebnde beelden, dus als je alles wilt zien zorg dat je een sterke maag hebt: Klik hier voor de voorbereiding van de Cavia
Algoed, de foto's zeggen waarschijnlijk al wel genoeg, maar ze geven je eerst de keuze, welke Cavia er het lekkerst uitziet. Daarna wordt de nek gebroken, de cavia geplukt, ingewanden eruit gehaald, aan een stok geregen en dan is het 1,5 uur braden. Ronddraaien met je stokje. Tot ie mooi roodbruin wordt. Het is een zeer luguber verhaal, maar de fotoshoot demonstreert genoeg. En al die tijd van het begin tot het eind, dacht ik aan mijn kruimel, mijn eigen Flappie, die aan het spit geregen werd.
Het beest zelfs is trouwens ook niet echt te eten, omdat er sowieso weinig vlees aan Kruimel zit of zat en als we ergens van houden is het wel vlees.
Het dorpje zelf was trouwens echt schattig. In de avond van zaterdag hadden ze daar een festival op het dorpsplein. Alle jongens en meisjes uit alle dorpen van rond de 15 liepen uit naar het stadsplein om te dansen met elkaar. Nou ja dansen? Je staat op dansvloer, beweegt op muziek en struint de het veld af op zoek naar wel lekkere dames die aan het dansen zijn, maar ja die zijn hier tot dusver nog niet echt te vinden. Wat wel weer een bonus was van het festival was dat ze voor ons een speciaal Patatje speciaal hadden gemaakt.
Gisterennacht zijn we vanuit Principal naar Cuenca gereisd, van Cuenca naar Loja en Loja naar Piura, Peru, waar we nu zitten te wachten op onze bus naar Lima, die over een uur of 4 zal vertrekken. Vandaar moeten we weer door naar ICA, waar we gaan zandboarden. Dus een reis van in totaal een uur of 50.
We spreken jullie snel weer en blijf vooral prikken op het prikbord, dat is altijd leuk om te lezen.
Groeten uit Piura, Peru
Sebastian (Niels in het Spaans)
